6 maand geleden…

Op zaterdag 29 juni stond ik om 8u ’s morgens in het labo voor een bloedafname. Dit na 2 slopende weken.

2 weken voordien was ik opgestaan met heel erge buikpijn, ik kon niet op mijn benen blijven staan van de pijn, koud zweet brak me uit. Het was een ingeving van het moment om een zwangerschapstest te doen. Die test bleek nagenoeg onmiddellijk positief. Gemengde gevoelens… Dit kon toch niet zoveel pijn doen? Manlief was blij, terwijl ik vooral in shock was, ik kon het niet geloven.

Ik maakte een afspraak bij de huisarts, die deed een bloedafname, waar ik de dag nadien resultaat van kreeg. HCG waarde was 993, al redelijk zwanger dus. Maar tegelijkertijd verloor ik al bloed. Nu is dit voor mij niet ongewoon, maar ik was niet gerust. De huisarts vermoedde een miskraam en stuurde me door naar de gynaecoloog. Hij drong aan op een snelle afspraak. De dag daarna (woensdag) kon ik bij haar terecht. Er was inderdaad niks te zien in mijn baarmoeder. Dit kon op 2 dingen wijzen: een miskraam of buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Om dit vast te stellen diende ik op regelmatige basis bloedafnames te laten doen, tot mijn HCG-waarden op 0 stonden. De eerste afnames waren positief, het HCG leek goed te dalen. Miskraam dus! Alweer met een gemengd gevoel. Ik wist nog maar net dat ik zwanger was en moest het vruchtje al afgeven.

Op woensdag 26 juni (anderhalve week nadat ik opstond met hevige pijn) ging ik met mijn ventje en de kindjes naar Ikea. Daar klapte ik opeens weer dubbel van de pijn. Ik zei tegen manlief dat hij zijn tocht verder kon zetten, dat ik even op toilet ging bekomen. De pijn beterde niet. Dit zat niet juist naar mijn gevoel. Ik moest op vrijdagochtend opnieuw een bloedafname doen, maar belde hiervoor al even naar de gynaecoloog, om uit te leggen wat er in ikea was gebeurd. De gynaecoloog zou alles goed bekijken. Op vrijdagavond kreeg ik telefoon. Of ik zo snel mogelijk kon langskomen… -Slik-. En ja hoor, de gynaecoloog vertelde me dat mijn HCG-waarde opnieuw was gestegen. Dit wees erop dat het vruchtje zich ergens genesteld had en dat het groeide. Om zeker te zijn moest ik de dag nadien opnieuw bloed laten afnemen. Het was immers nog een optie dat dit vruchtje vanzelf zijn uitweg zou vinden.
Dus stond ik op zaterdag 29 juni al vroeg in het labo. Anderhalf uur later zou de uitslag bij de gynaecoloog zijn, die me dan zou bellen met het resultaat. Als mijn HCG-waarden gedaald waren, zouden we alsnog afwachten, als ze gestegen bleken moest ik onmiddellijk binnen voor een spoedoperatie. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is immers niet zo onschuldig als dat lijkt. Na -wat in mijn ogen een eeuwigheid leek- wat wachten kwam eindelijk een telefoontje. Mijn wereld stond even stil… Ik moest zo snel mogelijk geopereerd worden. Ik grabbelde wat spullen bijeen, ging met manlief de kindjes wegbrengen en vertrok richting ziekenhuis.

Enkele uren later lag ik versuft op de kamer. De gynaecoloog had het vruchtje met mijn rechter eileider moeten wegnemen. Ik had best wel wat geluk gehad, de eileider stond al onder grote druk van het vruchtje (vandaar de pijn).
In principe mocht ik daags nadien naar huis. Net op tijd voor Noahs 4de verjaardag. Ik plande met manlief om de dag erna een taartje te halen en om met ons gezinnetje Noahs verjaardag te vieren.
De werkelijkheid lag ietwat anders…

 De ochtend na de operatie voelde ik me heel erg flauw, elke vezel van mijn lijf deed pijn, mijn buik was erg gezwollen. De vroedvrouwen zeiden me dat dit kwam doordat ze bij de laparascopie lucht in mijn buik hadden geblazen dus ik verbeet de pijn. Tot ik amper kon ademen door de pijn. Ik hyperventileerde, voelde me slap,… en na lang twijfelen riep ik toch een vroedvrouw. Bloed werd afgenomen, bloeddruk gemeten, baxter aangehangen voor de bloeddruk,… Er werd een RX genomen om een longembolie uit te sluiten, ik moest onder de CT-scan om een beeld van mijn buik te krijgen. Toen ik terug op mijn kamer was, kwam een van de vroedvrouwen me al terug halen. Er zou nog een echo genomen worden op het operatiekwartier, waar de gynaecoloog op dat moment bezig was. Daar aangekomen bleek dat er heel wat meer aan de hand was. Een drukte van jewelste, de anesthesist droeg de vroedvrouw op om mijn bloedgroepkaart zo snel mogelijk te halen. De gynaecoloog kwam bij me, zei me dat ze me opnieuw zouden opereren. Ik weet nog dat ik reageerde “Toch niet weer dezelfde operatie?”, denkend aan de pijn die deze operatie me had bezorgd. Ik werd op de operatietafel gelegd, verging ondertussen van de pijn, de anesthesist hing een zakje bloed aan het infuus en het laatste dat ik me herinnerde voor ik terug in slaap viel waren de woorden van de anesthesist: “Ik zal je snel in slaap doen, dan heb je geen pijn meer”.

Toen ik wakker werd, lag ik op intensieve zorgen, met zuurstofmasker, buisjes, baxters, bloeddrukmeter, hartslagmeter,… aangekoppeld. De gynaecoloog kwam langs en vertelde me dat ik door de operatie van de dag ervoor een inwendige bloeding had gehad, waardoor ik heel erg veel bloed was verloren. Mijn buikholte zat vol met bloed, de druk hiervan zorgde er ook voor dat ik amper had kunnen ademen. Mijn ventje mocht een halfuurtje op bezoek komen. Zijn bezorgdheid was zo surreëel. Ik kon het allemaal niet goed vatten. Gelukkig knapte ik na een bloedtransfusie (in totaal 6 zakjes bloed, 3 zakjes bloedplasma) vrij snel op en kon ik de dag nadien terug naar mijn gewone kamer en enkele dagen later kon ik naar huis. Het herstel sleepte nog een hele tijd aan, maar met heel veel steun van familie, ouders en schoonouders die onze kindjes opvingen, manlief die er was voor mij, de opkikkertjes van vrienden en vriendinnen… sloegen we ons door deze periode. Wat ik vooral nooit zal vergeten is de manier waarop zowel de huisarts als de gynaecoloog dit van meet af aan serieus namen en opvolgden. Aan hen dank ik wellicht mijn leven.

Sedert enkele dagen schieten de gebeurtenissen van toen opnieuw door mijn hoofd en vervullen mij vooral met warmte voor de mensen die ons omringden in die periode. De warme berichtjes, kaartjes, …
Op dit moment zijn we 6 maand verder en ik denk dat deze periode altijd in mijn geheugen zal gegrift staan. 6 maand geleden had ik niet gedacht dat er ooit nog een derde kindje zou volgen, maar zoals ze zeggen… Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Ondertussen zijn we al 21 weken in blijde verwachting. We genieten van wat ons op dit moment te beurt valt, maar zullen nooit vergeten waar we zijn doorgegaan om hier te komen.

9 thoughts on “6 maand geleden…

  1. Ik werd helemaal stil van dit verhaal… Je hebt zoveel geluk gehad, dat het gewoonweg niet normaal is. Naast het feit dat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap al niet datte is, ook nog eens die bloeding… Maar op het eind zo een goed nieuws 🙂 21 weken zwanger: proficiat en geniet want zwanger zijn en kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend ook al schildert onze maatschappij dat als zo af…

  2. Wat een verhaal… Ik ben er niet goed van… Ontzettend blij met de goede afloop en het leuke nieuws… Geniet volop van je zwangerschap en laat eens weten hoe het is met drie kindjes 😉 (ik pieker daar namelijk voortdurend over…)
    Veel liefs en een fijn 2014!

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!