Close

2018 in retrospect

2018 was voor mij een hectisch jaar, nog meer dan de jaren voorheen. Zoals de meesten onder jullie hier al lazen stak ik niet onder stoelen of banken dat ik kampte met een burn out en de nodige gevolgen. Therapie en zelfevaluatie hielpen mij om te ontdekken wat voor mij de zwaarste dobbers waren. In 2018 besloot ik na zeer lang nadenken om een knoop door te hakken en daarmee een hoofdstuk af te sluiten.

De emotionele vermoeidheid die mijn leven tekende voor deze keuze, viel als een blok van mijn schouders af.
Wanneer je loyaliteit en liefde constant in vraag worden gesteld, wanneer je acties om een persoon te helpen en te waarderen voortdurend worden ontkend, dan word je moe. Wanneer de angst van een ander om fouten te maken resulteert in het ontkennen van alle fouten die ooit werden gemaakt, dan word je moe. Excuses zijn geen excuses als ze bestaan uit “Sorry, maar het was je eigen fout” (of de fout van X, Y of Z).

Ik kreeg van kleinsaf aan mee dat ik ‘dankbaar’ moest zijn voor de offers die gebracht werden om mij groot te brengen. Maar ik besefte in 2018 dat die dankbaarheid niet betekende dat een persoon het recht had om mij minderwaardig te laten voelen en dat die dankbaarheid niet hoefde te betekenen dat iemand zo ver over mijn grenzen kon gaan, zonder dat ik voor mezelf mocht opkomen.

Afstand nemen is geen teken van zwakte. Het getuigt net van kracht, want we nemen geen afstand omdat we willen dat anderen onze waarde erkennen, maar omdat we eindelijk onze eigen waarde inzien. Soms is het inzien dat je beter verdient voldoende om los te laten. Krampachtig vasthouden aan een toxische relatie zou enkel betekenen dat ook mijn eigen mentale gezondheid en mijn eigen gezin eronder zouden lijden en dat is iets wat ik absoluut wil vermijden.
Loslaten bracht me nieuwe energie, een hechtere band met de mensen die de moeite deden om het ‘geheel’ te zien, ik herontdekte mijn liefde voor het lezen, het naaien zonder ‘moeten’ en ik leerde nog meer dan voorheen dat mijn echtgenoot een enorme steunpilaar is. (Waarvoor dank, mijn lief!)

Samen met deze knoop, hakte ik ook een andere door. Deze blog stopt in 2019. Om 1001 redenen, maar vooral ‘voor mezelf en mijn gezin’

Mijn creaties etc kan je nog steeds bekijken op mijn instagramaccount.

5 thoughts on “2018 in retrospect

  1. Ik begrijp perfect wat je bedoelt. Ik maak hetzelfde mee, maar heb nog niet de kracht gevonden om stop te zeggen tegen mijn ouders. Ik wens je veel geluk in jouw verdere leven.

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: