Over mijn nieuwe naaiprincipes enzovoort

‘Of ik nog voor mijn jongens naaide’, vroeg ze. Goeie vraag… Een die mij eigenlijk deed nadenken, eentje die op dit moment ook heel confronterend is voor mij omdat het één van mijn gevoelige snaren raakt.
Ja, eigenlijk naai ik wel voor hen, maar niet zo heel veel en de stuks die ik voor hen maak halen de blog niet altijd. Het blijft ook vaak bij bandwerk voor hen. Een hoodie, een sweater,… Maar het is wel beduidend minder dan ik naai voor Lara.

Vind ik dat ik mijn jongens verwaarloos op dat vlak? Neen, eigenlijk niet… Maar bij hen is kleding eerder functioneel. Ik kan geen 100 hemdjes maken, want ze dragen dat weinig. En de 100ste longsleeve tentoonspreiden op de blog is ook maar saai.Als ik voor Bas iets nieuw maak, kan ik daar ook niet echt foto’s van nemen, want ’t kind heeft mieren in z’n g*t. Stilzitten is niet aan hem besteed, gedetailleerde foto’s dus ook niet. Zijn hobby wanneer ik mijn fototoestel bovenhaal is zo snel mogelijk in allerlei richtingen uitlopen om zeker geen geslaagd kiekje te kunnen maken.

Daarenboven nam ik mezelf met mijn burnout 1 ding voor. Ik volg mijn gevoel… Ik naai enkel waar ik zin in heb op dat moment en ik naai de laatste tijd zeer graag jurken. Enerzijds omdat ik er goed in ben en het dus ook met wat minder concentratie kan (wat handig is) en anderzijds omdat ik het zelf zo mooi vind. Al die mooie patronen, de zwier, de leuke kraagjes, de hoge schattigheidsfactor,… Voor de jongens vind ik nog vaak kledij naar mijn goesting in de winkel, voor Lara vind ik zelden mijn goesting in betaalbare collecties en denk ik vaak dat ik voor die prijs diverse stuks zélf kan maken.

Ik kon mezelf hier vroeger (lees: tot 2 maand geleden) eindeloos in opjagen. In mijn hoofd vond ik dat ik voor al mijn kinderen evenveel moest doen, dat er een evenwicht moest zijn,… Maar dat gevoel heb ik losgelaten. Er is niks dat verlammender werkt bij mij dan het voortdurend getwijfel tussen maken waar ik zin in heb en maken wat ik vind dat de kinderen nodig hebben. Het gevolg door die voortdurende twijfel was dat ik niks meer deed op naaivlak. Naaien is mijn hobby, ik doe dus waar ik zin in heb en als mijn kindjes een bepaald kledingstuk echt nodig hebben, dan kan ik het nog altijd kopen zonder dat ik me daarbij schuldig hoef te voelen. Dus ja, misschien zijn die mannen van mij op selfmade-kledijvlak wat achtergesteld op de dochter, maar in liefde komen ze niks tekort! (En kleren hebben ze ook meer dan voldoende) Er liggen trouwens nog wat patroontjes voor mijn mannen op de stapel, dus ook de jongensmama’s die inspiratie willen opdoen, zullen hier ten gepaste tijde wel iets zien verschijnen.

Hier enkele van mijn ongeblogde en met slechte foto zonennaaisels trouwens. Meet Bas en Noah!

2 thoughts on “Over mijn nieuwe naaiprincipes enzovoort

  1. Amai, Marjolein, ik herken je verhaal volledig! Bij mij is dat krak hetzelfde. En die verlammende werking kan moordend zijn, en inderdaad, voor jongens zijn kleren in een wip en een flip vuil, of zijn er gaten in, of,… Dat zie ik niet rap gebeuren bij de dochter ;-).

  2. Dat sowieso! Al kan die dochter er soms ook wat van hoor. Maar uiteindelijk is het belangrijkste dat we doen waar we zin in hebben en wat ons een goed gevoel geeft. Niemand anders hoeft dit te bepalen.

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!