Wanneer het ineens allemaal niet meer gaat…

Twee maand terug… Tranen bij de vleet, maagpijn, barstende hoofdpijn… Mijn lichaam begon noodsignalen uit te zenden. Ik kon niet meer, lag voortdurend te slapen, iets wat ik zelf behoorlijke tijdsverspilling vind.

Opgebrand… 
De batterij is leeg. Boodschappen doen is een zware inspanning. Nadenken over wat ik moet meenemen nog erger. Concentratie is quasi onmogelijk. Mijn geheugen is een zeef, ik vergeet zelfs dingen die iemand net aan mij vertelde.

De prijs die ik betaal om alles perfect te willen doen. Om een goede werknemer te zijn, ondertussen ook een goede mama en echtgenote, een lieve vriendin, een prima kuisvrouw, een geweldig bestuurslid van ons naaicafé. 

En nu… Nu kan ik niks nog naar behoren doen. Lichaam en geest willen niet mee. Eigenlijk wil ik vooruit, ik wil werken, ik wil uitstapjes doen met de kindjes, met vrienden afspreken, quality time met mijn ventje. Het lijf gaat echter volop op de rem staan. Het is vreselijk om te moeten toegeven dat zelfs de leuke dingen mij bakken vol energie kosten. Ik moet rusten, mezelf toestaan om die rust te nemen en ook rust inplannen op de ‘goede’ dagen. Dat betekent helaas ook dat ik moet inzien dat rust nemen niet hetzelfde is als mezelf bestempelen als ‘lui’. 

Er is dus nog wel wat werk aan de winkel…

15 thoughts on “Wanneer het ineens allemaal niet meer gaat…

    1. Het doet ‘deugd’ te horen dat ik niet alleen ben, al is het niet leuk voor jou natuurlijk. Ik stoot vaak op een muur van onbegrip, if voelt het misschien zo aan omdat in mijn hoofd rondspookt dat mensen vinden dat ik me er maar moet overzetten…

  1. Heel ellendig om aan de hand te hebben hè? Ook zo lastig dat ons lijf soms het tempo van ons hoofd niet kan volgen! Maar anderzijds is dat lijf wel hetgeen dat goed voor je zorgt door op de rem te gaan staan. Er is zooooveel om mee bezig te zijn en het is niet eenvoudig om daarin keuzes te maken… Ik gun je de rust in je hoofd die je nu nodig hebt…

    1. Het is heel erg confronterend dat ook dingen die ik zeer graag doe veel energie vragen. Een namiddagje naaien resulteert in enkele slechte dagen nadien. Ik moet dus echt leren doseren en mijn energie spreiden + voldoende rust nemen tussendoor in plaats van door te doen tot iets klaar is. Maar dat wringt he…

  2. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, bij hoe je je voelt. Hier doen het ‘lijf’ en ‘geest’ het al een jaar niet meer samen; ik droom en wil wel, maar het lijf wil niet mee. Ik heb het voorbije jaar al erg veel leren nee zeggen, rusten en doseren, dus met de hand op het hart kan ik je zeggen dat je er wel komt, en dat je misschien ook kleine gelukjes zult ontdekken waar je vroeger geen oog voor hart. Veel courage!
    -en zet uit je hoofd dat je lui bent, dat is niet zo! Niet moeilijker of wat meer energie vraagt dan werken aan jezelf ♥-

    1. Bedankt voor je reactie. Het is inderdaad moeilijk, toegeven dat het niet meer lukt voelt zo verkeerd aan. Ik moet nog leren om neen te zeggen in vele gevallen. Want vaak lijken die zaken zo leuk en wil ik dat echt doen, maar stel ik daarvoor ook zo hoge eisen (zeg maar perfectie) dat ik mezelf heel erg veel spanning en stress bezorg. Het is nu berusten in het feit dat verplichte rust me deugd zal doen, maar tegelijkertijd blijven bewaken dat ik in die rustperiode niet onmiddellijk over de schreef ga op een goede dag. Want ja, zo’n goeie dag heb ik soms, om dan ineens de schade van 3 slechte dagen in te halen en vervolgens weer 3 dagen ‘slecht’ te zijn.

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!