Ploetermoeder: het vervolg

Tijdens mijn gezondheidsdip overviel het me… Ik . Ben . Op!

De laatste tijd heb ik enorm last van een soort nestdrang. (Neen, niet zwanger) Mentaal vind ik amper rust. Er moet zoveel gebeuren in huis. Niet alleen verbouwingen, maar ook gewoon bijbenen met het huishouden. Tijdens mijn ziekteverlof kon ik dit moeilijk van me afzetten en omdat het fysieke werk niet aan koortsige ik besteed was, deed ik wat denkwerk. Ik maakte wat lijstjes en stopte er in mijn agenda.

Ik begon met het opschrijven van alle kamers in mijn huis. Elke kamer moet maandelijks een grondige poetsbeurt ondergaan. Dus wekelijks neem ik andere kamers onder handen. Ik deelde alles zo in, dat ik om de 5 weken heel m’n huis grondig heb opgeruimd en gepoetst. We hebben natuurlijk meer dan 5 kamers in huis, maar het toilet, de gang, de wasplaats etc deelde ik in bij andere kamers, omdat die heel snel weer op orde zijn.

Per kamer maakte ik vervolgens to do-lijsten. Wat moet er in welke kamer gebeuren? En dat tot in de kleinste details.
Zo heb ik ineens een handige leidraad voor wanneer ik die ruimte aanpak.

Blij dat dit werkje afgerond was, bleef ik tobben. Want als werkende moeder van 3 kindjes en een liefhebbende echtgenote moet ik ook nog de tijd vinden om dit alles rond te krijgen. Vroeger kon ik dit gemakkelijk van mij afzetten. De boel laten voor wat het is. Leven in chaos. Maar op dit moment lukt het niet meer. Het lukt me niet om de innerlijke rust te vinden wanneer mijn omgeving bulkt van de rommel.
Het werkt averechts. Blokkeert me.

Het zette me aan het denken, liet me vraagtekens plaatsen bij verschillende facetten van mijn leven. Alles wordt jachtiger. Ons leven gaat aan ons voorbij. Tegenwoordig moet je met 2 gaan werken om je gezin te onderhouden. Maar dit gaat ten koste van datzelfde gezin.

Noddy gaat volgend schooljaar naar het eerste leerjaar. Dan zal hij leren lezen, schrijven,… en daarop moet geoefend worden. Maar welke ouder met gewone 9 to 5-job kan dit op degelijke uren? Thuiskomen van het werk is voor mij onmiddellijk beginnen met koken, kinderen voeden, wat spelen en hen op tijd in bed krijgen.

Het koud zweet breekt uit bij de gedachte dat het leven doorjaagt in een haastig tempo en dat we er zonder veel nadenken in meegaan. En de vraag rijst… Wat kunnen we doen om hier even aan te ontsnappen?

0 thoughts on “Ploetermoeder: het vervolg

  1. Hele goede vraag. Ik deel je angst hierover. Ik heb een puber en een vijf-jarige en het wordt beslist niet makkelijker. Maar misschien een troost, veel moeders staan er hetzelfde voor dus je staat niet alleen.

  2. Ik heb in de loop der jaren geleerd wat meer los te laten. Het is helemaal niet erg als je huis niet spik en span proper is. En tijdens de week eten de kinderen en ik warm op school zodat ik hen 's avonds enkel moet voorzien van brood en beleg. Niet dat het eten super lekker is maar het brengt rust in mijn hoofd niet meer te moeten denken aan warme maaltijden op tafel toveren tijdens de avondspits.

  3. Het is niet makkelijk eh meisje, ik heb de luxe dat ik dagelijks thuis zou kunnen zijn rond 16u. Ik moet dan wel om 7u beginnen werken en dat kan ik omdat mijn ouders de zorg van de kindjes 's morgens op hun nemen.
    Misschien eens wat zaken in het groot koken? ik doe dat ook, eens een weekend 3 rode kolen en savooien nezo klaarmaken en in portie invriezen. dan heb je snel eten 's avonds

  4. En dan kom je uit bij de mediastorm die er geweest is rond het artikel dat verscheen in CharlieMagazine. Het houdt me ook bezig. Nog maar 1 kind, nu halftijds werken. Wellicht volgend jaar weer voltijds. Maar wil ik dat wel? Nu het geluk dat ik halftijds vergaderingen maar moet doen, maar bij een voltijdse job is dat 1x à 2x/week thuis rond half 7. En dan nog moeten koken (al kan ik dan diepvrieseten opwarmen als ik dat plan). Ik begin al te stressen als ik er aan denk. Maar het is nog niet zo ver, dus moet ik het nog even naast me neerleggen.

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!