De schijn doorprikt…

Ik schreef een hele tijd geleden een stuk over Bas en zijn woelige eerste maanden.
Sinds die dag is de situatie grondig veranderd. In die zin was het van mij afschrijven van de hele situatie zeer therapeutisch. Het was alsof de oogkleppen wegvielen. Ook al voelde het toen als een dieptepunt, heel rauw. Het was onontbeerlijk voor de ‘vooruitgang’ op vandaag.

Op aanraden van mensen die dezelfde ervaring hadden als ik, startte ik een eliminatiedieet. Met de eliminatie van vele boosdoeners, kreeg ik terug een vrolijk ventje. Ondertussen is hij 8 maand en is het eliminatiedieet voor mij nog steeds van tel. Het is voortdurend balanceren op een fijne koord.
Eén misstap kan weer dagenlang miserie opleveren en dat wil ik niet. Dus blijf ik zeer strikt mijn dieet opvolgen, voorzichtig nieuwe dingen introducerend. Vaak met schrik voor de gevolgen. Gelukkig vaak onterecht, helaas ook vaak terecht.

Allergieën kunnen immers evolueren. Niet alles wat aanvankelijk veilig was, is nu nog veilig. Aardappelen bijvoorbeeld. Dat was in het begin het enige waar ik vrij zeker van was. Nu krijgt Bas er gigantisch eczeem van. Een week aardappelvrij eten leverde duidelijkheid: weg eczeem. *maar eer je dat uitgevist hebt*

De omgeving reageert verdeeld. Veel mensen vinden het knap dat ik dit eliminatiedieet doe. “Ik zou het zelf niet kunnen”, zeggen ze. *Al weet ik dat veel moeders hetzelfde zouden doen, als ze zouden ervaren wat ik ervaar.*
Sommige mensen blijven sceptisch. Waarom ‘moeilijk’ doen als het gemakkelijk ook kan?
Maar ik vind dit niet moeilijk. Niet voor mezelf, niet het dieet an sich. Ohja, ik zou op dit moment net geen moorden begaan voor een lekker stuk pizza (gluten, koemelk, tomaat), voor frietjes (aardappel), voor spaghetti (tomaat),… Maar dat alles vervalt wanneer ik denk aan de gevolgen.

Wat ik wel moeilijk vind, is tweeërlei. Enerzijds het interpreteren van symptomen. Uitmaken of hij effectief een reactie doet op iets. Dit komt vooral doordat de reacties variëren. Sommige reacties treden onmiddellijk op, andere pas na een dag. Sommige zijn duidelijk zichtbaar (eczeem, zwelling), anderen zijn enkel af te leiden uit voortdurende onrust. Borrelende darmen wijzen vaak op een reactie, maar is dat betrouwbaar in tijden van buikgriep?
Anderzijds is er het feit dat elk uitstapje nu met de nodige alarmbellen gepaard gaat. Op restaurant eten is quasi uitgesloten. Been there, done that. De ene keer geen reactie, de andere keer een week last. Dus herleid ik de bezoekjes tot een minimum voorlopig.

De vraag/opmerking waarmee ik meest geconfronteerd word moet wel “Waarom blijf je borstvoeding geven?” of “Het is niet dat je nog een jaar borstvoeding zal geven” zijn. Antwoorden op die vraag impliceert vaak dat ik de andere onbewust op de tenen trap. Waarom blijf ik borstvoeding geven? Niet omdat ik mezelf graag pijnig met het ontzeggen van al dat lekkers, dat kan ik je wel verzekeren! Waarom dan wel? Omdat dit in mijn ogen gewoon zo is. Het is voor mij een logisch gevolg van de zwangerschap. Wat is er beter op maat voor mijn mensenkind, dan mensenmelk? *Waarmee ik geen afbreuk wil doen aan de keuze voor kunstvoeding. Dat gaf ik de oudste ook en die is daar ook mee opgegroeid*
Maar borstvoeding is voor mij vanzelfsprekend.
Mijn productie loopt goed, Bas geniet ervan (terwijl ik dit stukje tik, ligt meneer te drinken), het is gemakkelijk (een beetje een luiewijvenoplossing), het biedt heel wat gezondheidsvoordelen voor mij en Bas, is goedkoop,…

En dan de opmerking “Het is niet dat je nog een jaar borstvoeding zal geven”. Tja… Ik ga door tot Bas zélf beslist dat het genoeg is geweest. Stopt hij morgen, tant pis. Gaat hij nog jaren door: ook goed. In onze Westerse samenleving lijkt dit allemaal overdreven, is langvoeden volgens sommigen nog done. Maar eens je eraan bezig bent, gaat dat als vanzelf. Waarom zou 364 dagen lang borstvoeding geven normaal zijn, en 370 dagen abnormaal? Juist ja…

Dus laat me maar lekker verderdoen. Borstvoedend én diëtend tegelijkertijd. En laat me maar eens foeteren op alles, als het een dagje minder gaat. Het is niet omdat je foetert op het verkeer van die dag, dat je ineens je auto verkoopt.
Wij redden het wel! We komen van ver, maar zien de toekomst rooskleurig in!

0 thoughts on “De schijn doorprikt…

  1. Mooi stuk, ik begrijp je standpunt helemaal. Natuurlijk is dat eliminatiedieet niet leuk, maar wat fijn dat het nu goed/beter gaat nu! Veel succes met het eten van Bas nog.

  2. MJ, wij gingen met Berre naar de KA vrijdag. Hij feliciteerde me dat ik 11 maand borstvoeding gaf! Berre heeft eczeem. We hopen van zeepproducten. Sinds vrijdagavond krijgt hij 2x/dag een massage met atopische balsem en meneer mag maar 1x/week meer in bad. We staken hem 3x/week in bad. Anders is het van de voeding of stress. Berre wou niet meer drinken. Nu, ik wou niet kolven op het werk. Enerzijds heb ik spijt dat ik toch niet wilde kolven. Want de KA zei dat als ik geen borstvoeding had gegeven het eczeem veel erger zou zijn van heel jong al. Ik ben ervan overtuigd dat je de juiste keuze maakt (en ook dat ik bij een eventueel volgend kind nog langer borstvoeding zal proberen geven). 🙂

  3. Je bent een supermama, doe maar lekker verder!
    Ik zou het ook doen hoor, vind die minstens 2jaar BV ook zoooooooo belangrijk 😉
    Maar ik zou het nietmet plezier doen, neen, ik zou er een heel bos over zagen, maar ik ozu het wel doen 😉

  4. veel courage meid, het is vast niet makkelijk, zowel je eetpatroon nu als alle vooroordelen. Ik gaf zelf, bewust, maar 4 maand bv en zou het zelf zo lang niet zien zitten, maar als jij je daar goed bij voelt moet je dat vooral doen! Het is jouw keuze en daar moet niemand hem mee moeien toch!

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!