Driftkikkers

Met de eerste zonnestralen zijn ze daar… De driftkikkers.
Ik ben gezegend met 2 prachtexemplaren. Meestal zijn het schatjes, zijn ze om op te eten en draaien ze mama zo rond hun vinger. Soms gooien ze het over een andere boeg. En vandaag was het van dattum.
Op weg van het werk naar huis begon dochterlief plots te huilen. Wanneer ik keek om te zien wat er aan de hand was, bleek dat haar diadeempje van haar hoofd was gezakt. En Lara en haar diadeempje, dat is grote liefde. Niet in de mogelijkheid om het zonder gevaarlijke toeren terug op haar hoofd te krijgen (in de auto) moest ik haar dus troosten. Maar troosten was duidelijk NIET wat ze wou. Diadeempje moest op haar hoofd en wel NU! Gevolg: héél de weg naar huis werden we getrakteerd op een driftbui van jewelste. Gelukkig zat ze vastgesnoerd in de autostoel, want thuis gaat dat ook nog gepaard met het bijbehorende stampvoeten op de grond, zich op de grond gooien en rollen uit colère.

Ook zoonlief kan er ook wat van, maar dan in mindere mate. We vermoeden dat hij die streken vooral geleerd heeft van zijn kleine zus, want tot zij het lanceerde hadden we hier zelden gelijkaardige taferelen.
En toch… Stiekem vind ik die driftbuien ook wel eens plezant. Ik moet me soms inhouden om niet in lachen uit te barsten als er hier weer eentje volledig opgaat in een franse colère voor iets banaal. Er mag toch wel wat pit in zitten hé. En ja, ik ben mezelf ervan bewust dat deze uitspraak mij nog zal spijten!

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!