Over tijdsbesteding en productiviteit: een not so perfect confession

Wanneer ik ‘op dreef’ ben krijg ik regelmatig vragen over waar ik de tijd haal om te naaien. Opmerkingen dat het anderen niet zou lukken, maar waarom mij wel. Eerlijk? Er is een periode geweest dat ik anderen hun productiviteit aanschouwde en dacht “Hoedoetdieda?”. Neen, ik heb geen magische voorraad tijd gevonden, geen kabouters die het werk voor mij opknappen,… Ik heb ook helemaal geen gouden raad of recept om te volgen. Het is gewoon een samenkomst van diverse factoren.

Het eerste en belangrijkste punt voor mij: ik heb een echtgenoot die helemaal niet vies is om zijn steentje bij te dragen in het huishouden. Eentje die vaak kookt, helpt met opruimen en poetsen, de vaatwas opvult en uitleegt. Dat opvullen doet hij zelf maniakaal nauwkeurig, als een ware tetriskampioen en hij heeft bij voorkeur liever niet dat ik dat doe, want dan is hij maar half zo optimaal gevuld. Soms tot mijn grote ergernis hoor, want hij heeft al eens last van uitstelgedrag. Maar kom, back on topic… Mijn man helpt! Met de kindjes, met het huishouden, met koken,… Dat hij in onregelmatige ploegen werkt heeft op dat vlak soms z’n voordelen. Want hij is overdag al eens thuis, waar anderen dat niet zijn (en werkt wel op momenten waarop anderen thuis zijn uiteraard, het mes snijdt langs twee kanten).

Tweede punt. Ik werk halftijds. Niet onbelangrijk natuurlijk. Ik doe dat bewust nog even, tot ik het gevoel heb dat die burn-out ver genoeg teruggedrongen is. Helaas sluimert dat beest nog steeds onverbiddelijk en ben ik genoodzaakt naar mijn lichaam te luisteren. Dat wil zeggen dat ik de dagen waarop ik thuis ben zoveel mogelijk probeer te doseren. Wat moet, wat wil ik, wanneer rust ik,… Doseren is de essentie. Zoals de specialist zei moet ik een soort van 30 minutenregel hanteren. 30 minuten iets doen, 30 minuten bewuste rust inplannen. Nu, eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik daar nog altijd niet zeer sterk in ben. Ik ben een duracelkonijn dat zou blijven gaan. Maar wetende dat dit nodig is om niet opnieuw te crashen, probeer ik wel zeer hard naar mijn lichaam te luisteren. Is het moe, rust ik wat uit. In de vakantie wordt dit halftijds punt natuurlijk een moeilijker gegeven, want op die vrije momenten zitten de kinderen uiteraard thuis. Dat ik dan niet zoveel kan doen als ik zou willen zal voor vele ouders met jonge kinderen vast niet onbekend klinken. Maar dat is ook maar tijdelijk en hetgeen zich opstapelt in de vakantie, werk ik erna wel terug weg. Wat ik wel af en toe doe is bewust de opvang van de kinderen zo inplannen dat ik en mijn man af en toe eens een avondje of dagje voor onszelf hebben. Zo kunnen we even rustig boodschappen doen, wat opruimen of gewoon gezellig samen Breaking Bad bingewatchen.

Derde punt. Ik leerde door mijn burn out heel erg aanvoelen wat die zaken zijn die mij energie geven. Die zaken zijn voor iedereen anders. Sommige mensen halen vreugde uit uitstapjes, gezellige avonden met vrienden, een kraaknet huis,… (Ja, ik doe die dingen ook wel eens graag, maar geraak daar geweldig van overprikkeld en moet het daarna dagenlang bekopen helaas) Ik haal energie onder andere uit lezen of naaien. Voor mij is naaien als therapie. Ik kan mijn vaak chaotische gedachtestroom even helemaal terugdringen wanneer ik aan het naaien ben. Dan focus ik enkel op wat te maken heeft met het hier en nu, niet op verleden en toekomst… Het heeft als het ware iets meditatief en soms heb ik daar heel veel nood aan. Dan laat ik de boel de boel en ga er gewoon voor.

Puntje 4: Doe wat voor jou werkt! Voortdurend hebben mensen de neiging om hun eigen perspectieven en gevoelens te reflecteren naar iemand anders. Ik kan je zeggen dat ik daar niet zo bijzonder gelukkig van werd, tot ik het leerde loslaten. Ja, het kan goed zijn dat je als persoon helemaal zen bent als je een hele dag je huis van kop tot teen poetst en met een zelfvoldaan en gelukzalig gevoel in je zetel kan neerploffen, wetende dat alles spic en span is. Voor mij vergt dit veel energie. Als ik dit prioritair maak (believe me, ik heb het geprobeerd), ga ik eronderdoor. Neen, ik ben geen ‘vuile prei’, ik doe dagelijks vanalles in het huishouden. Maar ik kan ook de boel de boel laten. Mijn therapeute leerde me dat kleine doelen stellen die haalbaar zijn al een hele stap vooruit kunnen zijn. Dus ik doe elke dag wel iets. Iets dat ik inplan, iets dat me al even in het oog springt, iets dat ik moet doen om vooruit te kunnen en de dagelijkse routine. Lukt dat een keertje niet, probeer ik mezelf daar niet over dood te doen. Soms heb ik een dag waarop ik volledig kan doortrekken en dat is prima. Maar alles gebeurt naar mijn eigen wensen en gevoel.

Puntje 5: Knopen doorhakken. Waar ik vroeger vaak eindeloos kon twijfelen “Ik wil dit, maar ik zou beter dat…”, hak ik nu de knoop snel door. Op de tijd dat ik daarover zit te twijfelen, kan ik ze vaak allebei doen, of toch een van de twee. Want soms twijfel ik zo hard, dat ik geen van beide dingen gedaan krijg. Dat is dan weer zonde van de tijd. En onder ‘iets’ doen, kan ik ondertussen ook ‘bewust rust nemen’ als optie toevoegen. Noodzakelijk is dat. Ik heb heel veel moeite met helemaal niks doen want dan voel ik me schuldig. Dat is iets dat er vroeger ingehamerd is geweest en een duiveltje dat voortdurend op mijn schouder zit. Ik voel me schuldig als ik rust neem. Ja… Echt. Ik voelde me zelfs schuldig als ik ‘maar’ de was en de strijk deed, want ik vind dat geen rotklussen en als ik dat doe terwijl ik ondertussen een netflix-serie bekijk, dan neigt dat al meer naar ontspanning. Ontspannen is verkeerd als je een lijstje met vervelende klusjes kan aanpakken zegt dat duiveltje op mijn schouder. Dat idee, daar ben ik ondertussen al min of meer vanaf gebracht. Ik kan het rationeel bekijken nu. Rust is niet verkeerd, het is nodig. Als je jarenlang teerde op amper enkele uurtjes slaap en nog vaak slecht slaapt, dan dring je dat structureel tekort niet terug door voortdurend bezig te zijn. Dan moet je rust inplannen. Het blijft wél mijn grootste werkpunt hoor, want dat gedachtengoed, dat zit er heel hard ingebakken.

Alles samengevat denk ik dat het zo wel wat duidelijk is dat ook ik geen wijsheid in pacht heb, maar enkel de tip dat iedereen moet doen wat voor zichzelf werkt. Laat je niet gek maken door allerhande regeltjes die anderen (of misschien jijzelf) je opleggen. Als je gelukkig wordt van naaien, waarom zou je dan niet een moment inplannen waarop je even ‘foert’ zegt tegen al de rest.

Laat het wel duidelijk zijn dat ik mijn eigen situatie op geen enkele manier wil vergelijken met anderen. Ik kan enkel inkijk geven in mijn gedachtengang en hoe ik ertoe kom om op regelmatige basis te naaien. Dat is uiteraard vooral gebaseerd op mijn eigen prioriteiten en noden. Als er iets is dat ik de laatste jaren pas echt ben gaan beseffen (zeker na dit verhaal) is het wel dat het leven te kort is om voortdurend bezig te zijn met dingen die je niet noodzakelijk gelukkiger maken. Mijn man en kinderen hebben niks aan een afgepeigerde vrouw/mama met een kort lontje. Ik hou er zelf ook niet van om in die rol te vervallen, dus ik maak bewust die keuzes die me gelukkiger in het leven laten staan. Voor mezelf en voor mijn gezin… De buitenwereld en zijn opinie kan me op dat vlak echt gestolen worden, want je kan nooit voor iedereen goed doen. Dus als je een naaisel ziet passeren, bedenk dan dat dit niet alleen maar een afgewerkt product is, maar dat er zoveel meer achter schuilgaat. Het maakt mij gelukkig, het helpt me om van mijn chaotische brein een rustige plaats te maken. En dat, mijn lieve lezers, is iets waar ik met plezier tijd voor maak!

Follow

14 thoughts on “Over tijdsbesteding en productiviteit: een not so perfect confession

  1. Ik heb je artikel graag gelezen, veel van wat je schrijft is voor mij nl. herkenbaar… Ik krijg die vraag ook vaak, wanneer doe je dat toch allemaal?! Het is simpel vind ik: tijd MAKEN, en keuzes maken. Daar draait het allemaal om. Iedereen krijgt immers evenveel tijd in een dag. Als ik aan het naaien ben, zitten anderen vaak voor de tv, of op restaurant of terras, of in bed aan het uitslapen (haha, ja, ook dat jarenlange tekort aan slaap, wegens kleine kids, herken ik! Maar zelfs nu ze groter worden, weet ik dat ik veel minder uren slaap per nacht dan heel veel anderen…) en kan ik nog wel een en ander bedenken. Het is allemaal Wat je doet met de jou gegeven tijd, welke keuzes je maakt, en OF je kan kiezen voor zaken die jou,echt energie geven!

    1. De nagel op de kop en exact wat ik beoog met deze blogpost. Iedereen heeft zijn eigen prioriteiten. Als ik pas zou naaien als mijn huishouden ‘klaar’ is, dan kan ik maar beter mijn boeltje verkopen, want dan komt het er nooit van. Er zal altijd wel iets ‘in de weg’ komen, als ik dat de bepalende factor laat zijn. Maar ik kies gewoon voor mijn eigen mentale gezondheid door ook tijd voor mezelf te nemen en achter de machine te kruipen. Zoals je zegt, anderen zullen dan uren op fb zitten, televisie kijken,… terwijl ik naai.

  2. Helemaal herkenbaar. Ik heb dat inzicht een paar jaar geleden ook gekregen. Ik deel mijn tijd in, en kies vooral voor dingen waarvan ik energie krijg (er zijn al dingen genoeg die genoeg energie kosten). Mij wordt de vraag ‘wanneer doe jij dat allemaal?’ regelmatig ook gesteld. En dan vraag ik: wat doe jij in je vrije tijd? En dan wordt het antwoord meestal vanzelf gecreëerd. Ik kijk geen tv, kan mijn huishouden laten liggen, plan heel veel vooraf en zorg dat de puzzel blijft passen. Anders bekoop ik het vooral zelf.

  3. Marjolein, ik heb je blogpost met veel interesse en herkenning gelezen. Het burn-outbeest heeft me jaren geleden met mijn voetjes op de grond gezet en nog steeds ben ik bewust bezig met energie geven/krijgen. Dankzij dat beest ben ik terug beginnen naaien en haal ik daar ook ontzettend veel voldoening uit. Maar die keuzes maken valt mij nog altijd niet makkelijk. Want soms wil ik ook weggaan, een avondje stappen, maar weet ik dat mijn energiekraan dan helemaal leegloopt. Soms ben ik gewoon een bewust rebellerende mama die zich soms aan dezelfde steen stoot ;-). Maar te ver gaan, dat doe ik toch niet meer. Op tijd recupereren en doseren: check! Mercikes voor je eerlijke verhaal. Doet altijd deugd om te weten niet de enige te zijn :-). X

  4. Ik herken er veel in. Vooral dat schuldgevoel bib rusten. Als ik uren op sociale media slijt voel ik me niet schuldig maar als ik letterlijk in de zetel hang, dan is het daar. Gewoon een namiddag in de zetel gaan zitten kan ik niet.
    Ik probeer nu die stiekeme tijdsrovers er uit te halen en me wel eens in de zetel te ploffen en bewust geen prikkels op te zoeken.
    Sinds ik mijn passion planner heb, heb ik wel al veel meer zicht op waarmee ik bezig ben.
    Het is volgens mij een levenslang proces, dat evenwicht zoeken.
    Mooi geschreven xx

    1. Ja, klopt An… Het is zeer herkenbaar wat je zegt. Vooral dat van sociale media is herkenbaar. Idd, dan voelde ik me minder schuldig, maar echt rusten en een dutje doen ofzo? How zeg, neen.. Dat was erover. Ik probeer net als jij ook die tijdsrovende zaken meer te doseren en dan tijd op te brengen voor wat me echt energie geeft. Maar het voelt inderdaad aan alsof dat een proces zal zijn dat zich altijd zal blijven afspelen. Telkens weer opletten, meer energie krijgen, meer doen en weer de rem op moeten omdat het lijf zich wreekt. On a brighter note: je leert jezelf (en je omgeving) wel erg kennen op deze manier

  5. Als je eenmaal een burnout hebt gehad blijf je je altijd bewust en gevoelig voor overbelasting. Keuzes maken is (vaak) het lastigste punt in het hele proces. Een partner die zijn deel neemt in het huishouden is een bonus. Het verwezenlijken van je ideeën geeft energie maar ook ontspanning doet wonderen.

  6. Wel eens tof om zo uitgebreid te lezen hoe het bij een ander gaat ;-). Ook ik herken veel van wat je schrijft… Alleen, ik vind het echt niet evident om de keuzes te maken die ik zou willen maken. Mijn vriend is ook betrokken op het gezin, alleen is hij, hoe klassiek ;-), diegene die de tuin en andere klussen voor zijn rekening neemt en ik de meer huishoudelijke-klassiek moederlijke dingen. Eigenlijk zit de dag zo wel helemaal vol… We werken voltijds en 4/5de en dan is de tijd eigenlijk quasi volledig benomen door dingen die niet naaigerelateerd zijn… De was en de plas blijft hier vaak schandalig lang liggen als ik toch aan het naaien ga. Zo is het hier vaak: alles of niets… Want als ik met andere dingen begin, is de tijd op voor ik het weet en komt er weer niets van het hobbyen… Moeilijk vind ik dat om evenwicht te vinden tussen alle omhoog te houden ballen…

    1. Dat begrijp ik wel. Als ik 4/5 zou werken zou er sowieso een poetshulp komen, want ik wil niet teveel inboeten op quality time wat dat betreft. Maar dat was wat ik ook ergens wou aanduiden met mijn post. Ik kan enkel voor mijn eigen situatie en prioriteiten spreken. Ik ga bijvoorbeeld niet vaak op uitstap, heb geen hobby’s buitenhuis buiten af en toe een wandeling maken, naaicafé(waar ik gezien de vermoeidheid en de organisatie met mijn man zijn ploegenwerk ook vaak niet geraak) en de occasionele workshop.

  7. Ik heb heel erg genoten van jouw post. Ik herken mezelf zo erg in jouw opmerking over schuldgevoelens als je iets niet doet of iets doet waar je van geniet. Het is er bij mij ook echt ingeramd als kind dat rusten hetzelfde is als lui zijn, terwijl er toch een groot verschil is.
    Ik ben ook gezegend met een man die heel erg veel helpt in het huishouden en niet vies is om zijn handen vuil te maken. Hierdoor krijg ik meer tijd om te naaien, wat voor mij ontspanning, maar ook een vorm van therapie is om alles een plaats te geven. Ik heb al jaren zware reuma en sinds 2011 is het zo erg dat ik niet meer kan werken. Dat was een heel erg zware noot om te kraken. Vorig jaar heb ik dan ook nog een poetshulp moet vragen. Dat vond ik ook heel erg moeilijk. Ik was vooral bang dat er toen opmerkingen gingen komen van sommige mensen dat ik elke dag thuis ben en dat ik dan nog iemand nodig heb om mij te helpen met het huishouden. Ik probeer zoveel mogelijk te denken dat die mensen mijn leven niet leiden en dus ook niet weten wat ik elke dag doormaakt. Maar dat is niet altijd gemakkelijk. Maar Rome is ook niet in 1 dag gebouwd 😉.
    Groetjes, Elke

    1. Ja, die zogezegde luiheid speelt me (vroeger meer dan nu) wel eens parten. Niets doen, dat is voor mij zo’n raar gegeven. Nochtans zal ik daar anderen niet snel op beoordelen. Een poetshulp zal bij ons ook nog wel volgen, zeker als ik terug meer zou gaan werken.

  8. Goed gezegd! Ik zit vaak zo’n beetje tussen stress en verveling in. Soms lijkt het alsof ik nergens tijd voor heb, soms zit ik precies te wachten. En dat van die besluiteloosheid is ook zo waar! Soms kan ik heel efficiënt knopen doorhakken, maar helaas zijn er ook momenten dat ik geen keuzes kan maken. En hoera voor helpende mannen! Ik heb er gelukkig ook zo eentje. 🙂

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!