Een wankel evenwicht…

Onderstaand bericht staat al een tijdje tussen mijn concepten. Waarom ik twijfelde om op de publiceerknop te duwen staat erin vermeld. Dit bericht van Liesellove overtuigde me om het toch te doen. Waarom?

Ik herken mezelf zo hard in het verhaal van Lies. Tot ruim een jaar geleden leefde ik het leven in sneltreinvaart. Ik ging in op heel wat aanbiedingen, durfde niks weigeren, wilde andere dingen niet missen, wou zoveel meer. Ik ben mama van 3 kinderen en legde de lat voor mezelf als mama hoog. Daarnaast wilde ik ook nog ontspannen, vriendinnen zien, mijn familieverplichtingen vervullen. Bas bleek met een uitgebreid pakket aan voedingsallergieën een ware uitdaging. Ik ging op dieet zodat hij via de borstvoeding toch symptoomvrij kon zijn. Achteraf kan ik mijn gedrag enkel labelen als zijnde perfectionisme.

Stilletjes aan slopen er een aantal rode vlaggen in mijn leven. Vlaggen die ik achteraf gezien perfect kon benoemen, maar waarvan ik op dat moment niet inzag dat ze er waren om mij te waarschuwen. Ik werd vaker ziek. Maagpijn en darmklachten namen exponentieel toe. Ik werd ook zeer vergeetachtig. Tot in extremisch eigenlijk (en dat is tot op vandaag gebleven). Ik kon vroeger moeiteloos diverse agenda’s onthouden, maanden vooruit plannen zonder iets op te schrijven. Nu onthou ik zelfs niet wat ik wél met alarm in mijn smartphone programmeerde. Het alarm dringt amper tot me door. Verwarring en concentratieproblemen volgden hierop. Waar ik normaal vrij planmatig te werk kon gaan, werd ik eerder chaotisch, wat ik aanvankelijk probeerde op te vangen door onmiddellijk wanneer iets in mijn hoofd opkwam dat uit te voeren. Nog later kwam de neiging om last minute allerlei zaken af te zeggen doordat ik me niet goed voelde. Ik kon het lichamelijk en mentaal niet meer aan. Wanneer ik afsprak met vriendinnen werd ik stiller, want ik verloor mezelf in mijn hoofd. Dagen nadien moest ik de drukte en inspanningen van die dagen nog bekopen. Ik bleef ondertussen zoveel mogelijk doorgaan. Want mezelf rust gunnen, dat voelde als luiheid en luiheid werd niet getolereerd. Krampachtig probeerde ik mijn leven terug onder controle te krijgen. Ik installeerde tevergeefs diverse apps voor planning en huishoudelijke klusjes… Deze zorgden de eerste weken voor een maniakale opvolging, om dan plots te verdwijnen uit mijn gedachten.

Mijn nachten werden geleidelijk aan korte en rustelozer. Met Bas kroop ik altijd vroeg in bed, maar na enkele uurtjes slaap werd ik wakker en ging er zoveel door mijn hoofd, waardoor ik de slaap niet meer kon vatten. Plannetjes, ideetjes, taken die ik nog moest uitvoeren initieel… Later werden deze vervangen door flarden van woorden in een mist van chaos. Ik kon mijn gedachten niet meer op orde krijgen. Ik kon niet meer nadenken.

Op het werk brak een drukke periode aan, eentje die ik met onzekerheid aankeek. Wetend dat een bepaald persoon nogal vreemd aankeek tegen een jonge vrouw die halftijds werkte (een ingreep die ik bewust deed omdat ik voelde dat ik weggleed). De vakantieperiode, baas in zwangerschapsrust,… Heel wat taken die ik tot een goed einde wou brengen, ook al waren het niet enkel mijn taken. Ik sloofde me uit om mezelf te bewijzen, om uiteindelijk te ontdekken dat wat ik ook deed, het nooit genoeg zou zijn. Toen kwamen de tranen… De overvloed aan tranen. Op het werk, op weg naar huis, thuis, overal… Ik verdronk in de ratrace van het leven. Ik begon te hyperventileren. Ik kon niks meer verdragen, had voortdurend barstende hoofdpijn en maagklachten. Ik wist diep vanbinnen dat ik aan die alarmbel moest trekken, maar ik durfde niet. En toen werd mijn man midden in de nacht naar spoed gebracht, nierstenen zo bleek. Plots kwam alles dubbel zo hard op mij terecht. Ik moest mezelf sterk houden voor de kinderen. Ik ging door… Maar ik huilde voortdurend. Mijn rots viel weg en ik voelde me helemaal hulpeloos. Hoe kon ik nu verder doorgaan zonder hem, met een lijf dat op de rem ging staan. In een roes sleepte ik mezelf door die dagen. Daarna ging ik (onder meer onder lichte dwang van mijn man) naar de huisarts en werd ik een tijdje thuis gezet. Ik ging ook in therapie. Idealiter had ik nog een stuk langer thuis gebleven dan die 2-3 maand die ik thuis was toen. Maar gezien mijn job, was dat geen optie. Ik besloot dan ook heel erg mijn grenzen te bewaken, zodat die job nooit in gedrang zou komen.

De hoop dat dit ooit weggaat heb ik niet. Ik denk dat ik een leven lang voor de uitdaging zal staan om alles af te wegen. Ik heb ook heel wat zaken geleerd over mezelf en mezelf leren accepteren. Ik vond een balans, heb ontdekt waar ik mijn energie uit put en wat energie vreet. Ik ga niet meer in op alle vragen en aanbiedingen die ik krijg. Het schuldgevoel dat ik heb bij een ‘neen’, neemt geleidelijk aan af. Ik ben ook gaan beseffen dat dit een verhaal is dat heel wat mensen bezig houdt. Gesprekken met mensen die begrijpen wat je doormaakt, die niet oordelen, die je niet behandelen als ‘depressief’ (want dat ben ik niet!) zijn verhelderend.
Dat ik heel wat ongepubliceerde teksten op mijn blog heb, die lijken op deze hieronder. Teksten die ik uiteindelijk niet publiceer omdat ze een rauw gevoel van dat moment zijn, eentje dat overgaat en ik hoegenaamd geen zin heb in medelijden. Maar wel teksten die illustreren hoe het omgaan met de uitputting als lopen op een dun koord is.

Lieve Lies (en anderen), ik wil eerst en vooral duidelijk maken dat ik mijn situatie geenszins wil vergelijken met die van jullie. Iedereen heeft zijn eigen karakter, energiepeil en draagkracht. Maar als je bepaalde gevoelens en rode vlaggen je leven in voelt sijpelen, luister ernaar.
“Luister naar het fluisteren van je lijf voor het begint te schreeuwen.”, zei iemand me onlangs. En dat was zo herkenbaar…

Dat niet alles is wat het lijkt… Dat heb ik moeten vaststellen. Ik zie er de laatste tijd weer wat beter uit hoor ik wel eens. Dat in groot contrast met hoe ik me voel op dat moment. Leeg, uitgeperst, verdoofd door de pijnstillers die ervoor zorgen dat ik toch nog wat functioneer. Want soms kan je gewoon niet anders dan vooruit. De wet van Murphy houdt ons al maanden in de tang. Ik word voortdurend geslingerd van de ene naar de andere emotie. Ik zoek rust in mijn hobby… Dat lukt.

Ik maak een afspraak met mijn therapeute omdat ik voel dat alles weer langzaam door mijn vingers glipt. Wat ik verwacht van de afspraak? Ik slik… Ja wat eigenlijk? Ik weet zo ondertussen wel wat mijn grenzen zijn en kan ze (doorgaans) wonderwel bewaken. Maar sommige situaties doen me wankelen. Vergen alle energie die ik nog had, zuigen me leeg. Het geduld dat ik jarenlang bewaarde is op. Misschien mag het nu ook wel op zijn? Alweer een slik… Het is niet gemakkelijk om uit een gedragspatroon te geraken dat je jarenlang in stand hield. Maar het moet… Onwetende buitenstaanders vellen een oordeel over de situatie die zij niet in z’n geheel kennen. Ik zou het willen uitschreeuwen, maar besef dat het niet mijn verhaal is om te vertellen. Dat het m’n hart breekt om enkel maar aan de zijlijn te staan, dat wel.

Ik voel me wankel, verlang terug naar het schooljaar. Naar dagen waarop ik eindelijk terug wat rust kan vinden. Dat ik wat kan bijslapen, want die slaap heb ik nu broodnodig. Zelfs overdag kan ik mezelf amper wakker houden.

Net wanneer je voelt hoe fragiel het evenwicht is, volgt er een genadeslag. Manlief heeft een auto-ongeluk. Gelukkig vooral blikschade. De echtgenoot komt er vanaf met een pijnlijke rug, nek… We kussen beide pollekes voor onze beschermengel, maar dan begint het hele zootje van geregel natuurlijk. Medische zorgen, praktische zorgen. Auto perte totale, zoeken naar een nieuwe auto. Weer centen uitgeven die we liever hadden gespaard. Van hot naar her en weer terug. De hobby verdwijnt op de achtergrond, de naaimachine staat al even onaangeroerd. Ik kan er de nodige energie niet voor opbrengen, het vermogen tot concentreren is afwezig. Die projectjes lopen niet weg.

De energie is weg, maar ik blijf strijdvaardig. Moe, maar positief… Dat ik heel lang getwijfeld heb, of ik wel op die publiceerknop zou drukken. Tenslotte sta ik ondanks alles wel optimistisch in het leven. Ik ben gelukkig. Vermoeid, maar dankbaar. Aan medelijden en mensen die me beklagen heb ik geen boodschap. Mijn verhaal doen, het van me afschrijven is voor mij therapie op zich. Mijn openheid over deze strijd, leert me dat ik niet de enige ben die ze voert. En begrip… begrip voor de keuzes die ik maak in functie van het welzijn van mij en mijn gezin. Dat is het enige wat ik vraag. Ik hoef mezelf echt niet te verantwoorden als ik er bewust voor kies om bepaalde zaken niet te doen. Waarom is een ‘neen’ enkel gepermitteerd mits een sluitend en zeer belangrijk excuus en sinds wanneer is zelfbehoud en zelfzorg geen reden meer? Geloof me, dat laatste is iets dat ik voor mezelf ook heb moeten leren accepteren. Zelfzorg is niet gelijk aan egoïstisch zijn.

9 thoughts on “Een wankel evenwicht…

  1. Knap dat je dit hebt opgeschreven en gedeeld met ons.
    Ik stond op het randje van een bore-out en ik herken me dus voor een deel wel in jouw verhaal.
    Knuffel

  2. Af en toe een balletje laten vallen en ‘neen’ zeggen … niet gemakkelijk ! Die vergeetachtigheid en het niet meer in staat zijn om je agenda te beheren zijn heel herkenbaar …

  3. Zo herkenbaar. Ik leef van hoogtes en dieptes, momenten dat ik alles de baas kan, en dan negeer ik alle signalen, tot ik crash. Een dal dat veel energie vraagt om weer boven te komen.
    Ik leerde intussen ook om te genieten van de hoogtes, van het werk dat ik gedaan krijg. Ik leerde om signalen niet te negeren, maar op tijd op de rem te staan. En ik leerde ook om tijdens ‘het dal’ me niet schuldig te voelen om rust te nemen die ik nodig heb. Om dan dingen uit handen te geven en tevreden te zijn met die dingen.
    Blij dat jij en Lies dit neerpenden, dat ik niet alleen ben, wel verontrust dat onze maatschappij het zover laat komen, dat er veel mensen zijn die hier last van hebben, dat je eerst moet botsen voor je weer rechtkomt.

  4. Alsof dit door mij geschreven is… Meid, ik weet van je dagelijkse strijd. Uit zigen ervaring en oldat ik het bij jou zie gebeuren. Ik ben fier op je, omdat je die strijd blijft aangaan, dat je de rode vlaggen erkent. Maar ook, oldat je dit met de wereld durft te delen…

  5. Het is sterk dat je dit publiceert! En ook al is ons verhaal anders, ergens zal er altijd wel herkenning ook zijn. Het is wat het hoofd doet met een mens en natuurlijk ook wel de maatschappij waar we in leven. Ik hoop heel erg dat het bij mij nooit zo ver moet gaan, daarom dat ik zo een dingen dus wel snel publiceer. Omdat ik weet dat het voor mij een duwtje in de rug is om bewust te worden van de dingen die eigenlijk niet ideaal zijn. En omdat ik daardoor vaak heldere gesprekken krijg met mensen en zo weer op het goeie spoor beland. Maar ik krijg het warm als ik lees dat mijn tekst, je aanzette om dit te publiceren. En wees maar zeker, zelfzorg is in het allerminst egoïsme!

Bedankt voor je bezoekje! Thank you for your visit!